| 個人檔案 卐––––•(-•:...相片部落格網路 |  工具  說明 |
卐––––•(-•: (3 I ¢ :•-)•––––卐-·=»‡«=·- ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไม่เสียสิ่งใดไป -·=»‡«=·- |
|||||||||||
|
16/4/2006 สงกรานสงกรานอีกแล้วครับท่าน
ปีนี้ไม่รู้จะไปไหนดี
อยู่บ้านนอนให้นิ่ง
แล้วแม่ก็ปลุกไปวัด
ชีวิตเซงๆ
ลอยๆไปวันๆ
ไม่รู้ดิ
แต่ตอนนี้ มีคนอยู่ในใจ
ลองคบกันไปก่อน
อนาคตค่อยว่ากัน
ชีวิตลอยๆ
ซักวันคงจะเจอ 2/1/2006 อยากรู้ว่า คิดยังไงตอนนี้กะลังบ้าการ์ตูน
เรื่อง แขนกลคนแปรธาตุ
ชอบประโยคๆนึ่ง
"ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไม่ศูนย์เสียสิ่งใดไป"
นะ
คิดๆดูมันก็จิงนะ
เปนกฎการแลกเปลี่ยน
ไม่รู้ว่าผมคิดถูงป่าวนะ
ผมคิดว่ามีบางอย่างที่ได้มาโดยไม่ต้องแลก
บางอย่างนั้นอยู่ที่ใจคน
บางอย่างที่คนสองคนให้กันโดยเต็มใจ
มันมองไม่เหนหลอก
แต่มันรู้สึกได้
ผมว่างัน
.........................................................
ช่วงนี้มะมีไรมาก
อารมณ์ ลงขวดหมด
ได้น้ำแข็งโซโคกน้อย
ok
^_^
คิดถึงเพื่อนทุกคนครับ 23/12/2005 เรื่อยๆสวัดดีครับทุกท่าน นานๆจะกลับมา
ที
คิดถึงทุกคนจัง
วันนี่ไม่คิดอะไรมาก
เรื่อยๆเปื่อยๆ
ทำงานก็นะ ไปหลายจังหวัดอยู่
ตามนิสัยผมเลย
ชอบเที่ยว
แต่ตอนนี้เรื่องความรักไม่รู้ว่าจะเอาไง
(หาไม่ได้มากกว่า)
คนทำงานก็ประมาณเนี้ยมั้ง
ถึงมีแต่ก็คงไม่มีเวลาให้อ่ะนะ
ไม่อยากมีปัญหาทีหลัง
เออ เกือบลืม
ใกล้ปีใหม่อีกแว้วว
ถึงแม้ว่าผมจะคิดว่ายังไงมันก็แค่24ชม นั้นแหละ
แต่คนส่วนากเค้าอวยกันผมก็อวยมั้ง
นะ
อะแฮ่ม.....
ขอให้มีความสุขในใจตน
20/11/2005 ...วันว่างๆ...วันธรรมด๊า ธรรมดา วันหนึ่ง
ไม่มีไรทำ
ปล่อยให้ 24 ชม หมดไป อยากให้หมดไปเร็วๆด้วยซ้ำ
ในหัวเหมือนไม่คิดอะไร
แต่มันยังไงๆอยู่
คิดถึงเรื่องเก่าๆ
คนเก่าๆ
เพื่อนเก่า
มันมีเรื่องขำๆ
เซงๆ
สนุกๆ
เศร้าๆ
นะ
เหมือนหน้าเบื่อแต่ผมว่าบ้างครั้งมันก็จำเป็นนะ
เราจะได้รู้ตัวเอง
ว่าเคยทำไร
อยากทำไร
แล้วสุดท้ายมันก็จบไป หนึ่งวัน
....................................................................
จันทร์มาทำงานอีกแระ
เหมื่อนน่าเบื่อ
7/10/2005 วันนี้อยากจะบอกว่ามีหนังสือหน้าอ่านชื่อนั้นแหละ
จะหยิบยกคำพูดมาเล่าให้ฟัง จากใจหัวแตงโม ตั้งแต่งที่หัวผมกลายเปนแตงโมก็ได้พบโลกใบใหม่บนโลกเดิม จากโลกที่เคยคับแคบอุดอู้ โลกที่เงียบเหงาและแสนอ้างว้างกลายมาเปนโลกที่กว้างใหญ่ขึ้นโลกที่มีกลิ่นหอมของดองไม้มีท้องฟ้าสอใส มีสายลมเย็ฯและมีเพื่อนๆเพิ่มอีกหลายคนผมได้รู้จักเพื่อนใหม่หลายคนจากจดหมายหลายฉบับที่ส่งกันเข้ามาทั้งเพื่อนตัวน้อย เพื่อรวัยรุ่นไปจนถึงเพื่อนอาวุโสบางคนเขียนาให้กำลังใจบางคนเขียนมาทักทาย และมีอีกหลายคนที่เขียนมาบอกเล่าเรื่องราว ทั้งทุกข์ สุข ทั้งรัก ทั้งฝัน บางคนเขียนมาบ่นระบายความอึดอัดในชีวิต บางคนเขียนมาเล่าความสุข ความสำเร็จ บางคนเขียนยาวยึดสามสี่หน้า บางคนเขียนเพียงประโยคสั้นๆ แตไม่ว่าจะเขียนมาอย่างไรก็ตามผมอย่างจะบอกวาทั้งหมดทำให้ผมมีความสุขมากจริงๆ ดูเหมือนตั้งแต่ที่หัวผมกลายเปนแตงโมดูเหมือนผู้คนเปิดเผยกะผมมากขึ้น ต่างเล่าปัญหาความคับข้องใจหลายอย่างให่ผมรับรู้ ทั้งๆที่ผมเองก็ไม่สามารถให้คำปรึษาดีดีๆด้เลยสิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุดเพียงตั้งใจฟังเรื่องราวเหล่านั้น...เท่านั้นเอง แต่ทว่าการได้เล่าเรื่องราวต่างๆให้เพื่อนได้ฟังนั้น จะทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ขอบอกกะทุกคนว่า ผมยินดีอย่างยิ่งที่ได้ร่วมร้องไห้ไปกะเรื่องเศร้าร่วมดีใจไปกะความสุขความสำเร็จและร่วมเปนเพื่อนไปกะความเหงาของพวกเราทุกคน ตัวผมเองเขียนการ์ตูนมาหลายปีแล้วก็จริงแต่ผมก็ไม่ได้รู้จักมักคุ้นกะเพื่อนๆที่เขียนการ์ตูนคนอื่นๆเลยจะมีโอกาศก็เพียง คุณทรงวิทย์ ผู้เขียนการ์ตูนเรื่อง โลกของเรา ที่ผมได้มีโอกาศเขียน จม.และพูดคุยทางโทรศัพท์กันบ้างนานๆครั้งเท่านั้นจึงทำให้บางทีอดที่จะรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองเปนคนนอกเสมอ ทั้งที่โดยส่วนตัวแล้วผมก็ไม่ได้มีเพื่อนมากนักยิ่งการมาเขียนการ์ตูนซึ่งต้องใช้เวลาทั้งหมดของการทำงานอยู่คนเดียวนั้นนอกจากจะพบเจอกับผู้คนน้อยกว่าคนอื่นแล้วหลายปีมานี้ผมยังรู้สึกว่าทักษะการเข้าสังคมของผมก็ต่ำลงด้วย ความแตกต่างทางความติดหลายๆอย่างทำให้รูสึกว่าบางครั้งผมไม่สามารถที่จะสอดคล้อยกลมกลืนไปกะคนทั่วไปได้รวมไปถึงความผิดหวังในมนุษย์บางคนทำให้ระยะหลังนี้ผมกลายเปนคนเก็บตัวพอสมควรทั้งที่โดนพื้นฐานแล้วผมเปนคนเห่อมนุษย์ชอบพูดชอบคุยชอบทำตลกทำให้คนอื่นหัวเราะ การที่ต้องเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัวทั้งที่ยังเป็นคนเห่อมนูษย์อยู่นั้นทำให้คล้ายๆกะโรคซึมเศร้ามันจะเข้ามาโจมตีผมอีกครั้ง หลายครั้งที่นั่งทำงานอยู่คนเดียวจึงมักจะเกิดอาการสับสนฟุ้งซานและคิดกัลวงไปต่างๆนาๆอยู่บ่อยๆผมมักจะถามตัวเองว่า นี่เราทำอะไรอยู่ฟะเนี้ย จะมีใครสนใจการ์ตูนที่เราเขียนหรือเปล่า ทำไม่เราไม่ไปทำอะไรที่ง่ายและได้ผลตอบแทนดีกว่านี้ คิดไปคิดมาก็รูสึกหดหู่และพาลจะไม่อยากทำขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่พอผลงานได้ออกไปและมีเสียงตอบกลับมาบ้างถึงแม้จะไม่มากมายนัก ทว่าก็มากพอที่จะทำให้หัวใจที่แห้งผากชุ่มชื้นขึ้นมาได้ เพาระก่อนหน้านี้ผมไม่เคยคาดหวังว่าหนังสือการ์ตูนประหลาดๆเล่มนี้ จะขายดิบขายดีมีชื่อเสียงโด่งดังอะไรอยู่แล้วแค่หวังว่ามีคนสนใจบ้างได้อะไรดีดีไปบ้างมีผู้อ่านกลุ่มเล็กๆที่ช่วยสนับสนุนให้ผมสามารถที่จะดำรงชีพด้วยการทำงานที่รักต่อไปได้ผมก็ดีใจแล้ว ทุกวันนี้ผมพอใจในผู้อ่านกลุ่มเล็กๆของผมพอใจในอิสระเสรีที่ได้คิดได้ทำ และได้สื่อสารกับพวกเราทุกคนอย่างที่ใจปรารถนา พอใจที่ได้รู้สึกถึงความมีตัวตนบอโลกเหงาๆใบนี้ ถ้าความสำเร็จยองใครสักคนจะเปรียบเหมือนเสียนดังกึกก้องกัมปนาทเหมือนลูกระเบิดปรมาณู และสว่างวาบเจิดจรัสเหมือนพลูดอกไม้ไฟในยามค่ำคืนสำหรับผูคนทั่วไปแล้วล่ะก็ ผมขอเป็นเพียงแสงวิบวับของหิ่งห้อยในยามค่ำคืนและเปนลูกกระพรวนเล็กๆที่แขวนอยู่กะกิ่งไม้ในสวบหลังบ้านของคุณ รอเวลาที่ลมเอื่อยๆยามบ่ายโชยมา เพื่อผมจะได้ลาสงเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆให้คุณได้หย่อนใจลงบ้าง การที่ได้รู้ว่ายังมีพสกเราหลายนเป็นเพื่อนกันอยู่ถึงแม้จะไม่เคยเห็นหน้าค่าตากัไม่เคยมีโอกาสได้พูดคุยกันหรือแม้กระทั่งไม่เคยติดตอสื่อสารกันแต่มิตรภาพและกำลังใจที่ส่งผ่านมานั้น ก็ทำให้รับรู้ว่าผมไม่ได้นั่งเขียนการตูนอย่างเดียวดายไรคนสนใจอยู่บนโลกกลมใบนี้ โดยไรผู้เหลียวแลอย่างที่เคยคิด และสิ่งนั้กระมัง ที่ทำให้ผมได้ย้อนคิดได้ว่า คงไม่มีงานอะไรอื่นที่มันได้รับผมตอบแทนมากไปกว่านี้อีกแล้ว เพราะสิ่งที่ผมได้รับจากพวกเรานั้นมันมีค่ามากมายจิงๆ ผมมั่นใจว่าสิ่งนี้ไม่ว่าจะมีเงินทองมากมายแค่ไหนก็ตามก็คงจะซื้อหามาไม่ได้แน่ๆ จากนี้ไป ถึงผมอาจจะไปทำอะไรอย่างอื่นอีกมากมายจามประสาคนจับจดก็ตามแต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถ้าหากยังมีแม้สักคนที่อยากอ่านงานของผมอยู่ ผมก็ยังคงเขียนการ์ตูนต่อไปเรื่อยๆ แม้ต้องกินแต่บะหมี่สำเร็จรูปก็ตาม(ไม่ฮา). |
|
|
|||||||||
|
|
%e2%80%a2%e2%80%93%e2%80%93%e2%80%93%e2%80%93%e5%8d%90+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
